Ang Turnilyo sa Utak ni Erika

I hate temptations. They poison the soul. They push you to sin. They let you settle for less than you deserve.  No matter how tempation follow us, it will never succeed unless we allow it.

Ang Panginoon wala sa kalingkingan nya ang eveready battery. Hinding hindi Sya napapagod tawagin tayo para higit na lumapit sa Kanya. Alam Nyang takot ako kasi andaming beses ko nang sumablay. Hindi pa rin Sya sumuko. Nang tuluyan na akong lumaya mula sa mga bagay at taong humadlang sa aming gitna, agad agad Nyang pinakita sa akin ang mga taong matutulungan akong mapalapit sa Kanya. Sa kabila ng kabi-kabilang problema, payapa ang aking puso.

Anim na taon na rin ang nakalipas ng magkaroon ng mas malalim na kahulugan sa akin ang Araw ng Kalayaan. At nitong huli, lumipas na naman ang araw na ito gaya ng iba pa. Ngunit, ang paglipas nito ay higit na mas mapait kaysa mga ordinaryong araw. Binibilang ng bansa ang mga taon ng kasarinlan mula sa mga mapang-abusong mananakop habang binibilang ko naman ang mga taon ng pagkabilanggo sa pangungulila sayo... Sana hindi na dumating pa ang Araw ng Kalayaan bilang paalala ng lahat ng pagmamahal na hindi ko naibuhos sa iyo. Sana hindi na ito dumating na parang magnanakaw sa gabi upang kamkamin ang lahat ng kasiyahang ipinangkukubli sa pangungulila ko sayo. Malungkot. Napakalungkot. Pero, kapit lang mahal. Darating din ang panahong sasalubungin natin ang Araw ng Kalayaan at ipagdiriwang ang ating pagsasama na panalangin kong di na magkahiwalay pang muli.

Bakit?Bakit kailangan ng ganito? Bakit hindi nalang sunggabin ang buhay kung paano siya ngyon at kung saan man tangayin? Bakit kailangang pakomplikaduhin ang simpleng pagtawid sa bawat araw at gabi? Sa taong kilala bilang mapusok at walang sinusukuan, kakaibang marinig ito sa akin. Naalala ko nung kasagsagan ng aking katapangan ang motto ko sa buhay, "what Ekai wants, Ekai gets." Sa lahat ng aspeto ko ito ginagamit--pag-aaral, luho, kaibigan, organisasyon, pamilya kahit sa buhay pag-ibig. Masasabi ko namang madalas ganun nga ang nangyayari. Dahil sa lahat nalang ng gusto ko nakukuha ko, marami sa mga pananaw ko ang nagbago. Andito ako sa sitwasyong isinubo ko ang sarili ko sa malaking lundag. Siguro'y magdadalawang taon na rin. Sa tingin ko noong mga panahong iyon, iyon ang tanging solusyon para pagtakpan ang mga kasablayan ko sa buhay. Ngayon, nandito ako sa puntong tinatanong ko sa sarili kong tama ba? tama pa ba? o mali naman sa simula pa lang? Samahan nyo ako s...

Unang araw ng Agosto ng 2014. Unang post ko sa taon ding ito. Ayokong simulan ng hindi maganda ang una dahil malas daw yun. Kailangan laging good vibes kaya bukas nalang ako maghihimutok dahil siguro naman pwede nang maghalo ng kakarampot na bad vibes di ba?hahaha. Dahil usapan ito ng una, naisip kong magsulat nalang tungkol sa aking mga una: Unang araw ko sa San Pablo.Lumagpas pa ako. Eh dapat sa SM ako bababa, sa Medical ako naibaba ng bus na inaway ko pa na naaway din ako ng kikitain ko dahil lagpas ako at medyo malayo na ang aking binabaan. Unang beses kong makita si Jio. sobrang ginhawa at saya kasi ang lusog lusog nya kaya lang ang sakit talaga ng hiwa ng doktor kaya ayun sinaksakan pa rin ako ng pampatulog. Unang pagkikita namin ni Rusty. hindi ako na-love at first sight. hahaha. Unang beses ko ay hindi sa taong minamahal ko kundi sa taong mamahalin ko pala. Akala ko di na yun mauulit eh wala eh iba pala ang kamandag ko.Yun nga lang di sya happy ending. Unang pagka...

When can you say that enough is enough? They always say that at times when you are at the verge of giving up, help comes your way. It could be a eureka for you in solving your challenge. It could be a lending hand of a loved one. It could even be a divine help. I am on this point of my life that I am about to give up towards the challenges of work. Am I going somewhere? Am I doing it right? Am I looking at the right direction? I am on this point of my life that I am afraid to answer those questions too. In God's time through God's grace, this too shall pass... and by that time I will have the answer to that question. But wait, I think I know already the answer. Enough never comes till you convince yourself that it is. And you know, enough has not yet come to me.

Napakadali para sa ating humusga. Hindi ko alam kung bakit. Siguro, dahil na rin sa kaakibat na emosyon ng bawat sitwasyong nangyayari sa ating buhay. Ilang beses na akong nakapanghusga.Manood nga lang ako ng TV andami ko nang nahusgahan. Hindi ko man alam ang tunay na pangyayaring nakapaloob sa bawat balita, nanggagalaiti na ako sa inis. Isang magandang halimabawa ay dito sa aking tinitirhan na boarding house. Merong babae rito na tinatawag ng isa sa amin Alta Gracia. Madalas daw kasi kung sino-sino ang kasama nyang lalaki. Halo-halo ang nakatira rito.May puro babae, puro lalaki at pamilya sa iba't ibang kuwarto. Ang masaklap nito, nakita si Gym (tawag din sa kanya dahil nagtatrabaho sya roon) na lumabas sa kanyang kuwarto kasama ang isa sa mga onting lalaking nakatira dito. Mas masaklap nito ay yung mismong may-ari ang nakakita. Simula noon, lagi na lamang sya ang pinag-uusapan.Lagi na lamang sya ang laman ng mga usap-usapan. Minsan, naiinis ako sa kanya. Madalas, naaawa. Naiisip...